ordomjord

Eit lite løft

Framfor meg ligg ein stein på storleik med eit par bildekk. Uformeleg. Urørleg. Det er siste steinen, og den skal opp. Øvst, på den enden av steingarden som sluttar mot grinda. Siste stein i min første steingard.

Dø, ugras! Dø!

Flaska med Afalon F er merka med ein daudingskalle. Det står miljøskadeleg, også. Eg pakkar meg inn med andedrettsvern og briller, så går nok det bra. Fyrer opp sprøyta med 400 liter lukefrigjerar. Fresar over gulrotrendene. Dø, ugras! Dø!

Byggen eg sådde i april, får ein moderat dose Zenit. Altså, stoffet er miljø- og helseskadeleg, så det er ikkje vits i å overdrive. Skulle det vere for slapt, har eg ei flaske Comet i bakhand. Kornet vert lett angripe av bladlus, jordloppe, flugelarvar og møll også. Og tege, dumme tege, saftesygar. Eg har noko Fastac 50 på øvste hylla i det forskriftsmessig ventilerte og låste kjemikalielageret. Så blandar eg i noko Karate 2,5 WG, for å vere sikker. Eg må berre passe på at det ikkje er nærare enn 30 meter til vatn – vi kan ikkje ha slikt i vassdraget.

Attlegget treng eg ikkje gjere mykje med, for det tok eg med Roundup Eco i haust. Kverka kvar høymole – la heile bøen grå. Der hadde glyfosatet gjort jobben sin, ja. Vel, eg må vel gjerne ha på noko mot frøugraset etter kvart. Då får Express duge, kyrne tåler vel ein liten dose, det er berre merka miljøskadeleg – ikkje helseskadeleg.

Tørråta på potetene skal eg ha sikra meg mot. Sereno WG er rett nok helse- og miljøskadeleg i normale mengder, men skal berre bruke litt. Eg sparer tid på å ha i bladlusmiddelet Pirimor samtidig. Dei giftige dråpane tek garantert knekken på den grøne lusa. Eit lite minus er at biene stryk med også, så eg må ta det før blomstringa.     

Sumi-Alpha er sterkaste kort eg har for jordbæra. Det dekkjer bæra som eit vokslag, sjølv i regn! Det betyr ein rask død for allslags småkryp. Det får så vere om rovmidd, edderkopp og andre nytteinsekt stryk med. Helsefara er ikkje så nøye, for eg brukar hanskar og vernedrakt når eg sprøyter, og ber andre halde avstand. Vi skal ikkje ha noko ryggmarksbrokk her på garden.

Eg gleder meg til hausten, og all den deilige maten.

Henning A. Hellebust

Geitelova

Endeleg kunne vi puste ut. Det herska fred ved Bukkeheim Palace. Charles sjølv, den einaste bukken av dei nye geitene, var godt tjora til eit spett. Det såg ut til at dei andre kjea, Camilla, Elisabeth og Diana heldt seg der han var. Pulsen i det elektriske gjerdet slo taktfast. Tikk. Tikk. Tikk.

Kanskje var gåta om geitene sin psykologi løyst. Alle hadde fått tvangsbehandling med elektrosjokk. Sjølv hadde eg på meg plasthanskar, og heldt dei bort i gjerdet ein etter ein. Smertefullt for oss tobeinte også, men meir av skuldkjensle. Eg rettferdiggjorde handlinga med at dei ville fått støyt i alle høve. Dette var berre meir systematisk, med eit pedagogisk føremål. Om dei ikkje lærte seg gjerdet si kraft, ville sommaren bli veldig kort for dei.

No gjekk dei og nappa ferske, saftige skot. Strakk seg oppetter rognebuskene for å nå dei øvste, grønaste blada. Etter ei god runde, la dei seg under storbjørka og tagg drøv. Kunne eg ane nokre matte smil?

Min vesle dugnadsgjeng gjekk ned i huset for å ete middag etter ein lang dag med springing. Midt i aspargesen dundra det på døra. Naboen hadde fått nyss om at nokre geiter var observert bak bårehuset ved kyrkja. ”Ikkje tull!” ”Det er sant.” ”Nei!” ”Jau.”

På med støvlar, nokre meter snøre i lomma. Oppgitt sverjing. Eg jogga opp til palasset for å få historia stadfesta. Hadde ikkje Charles klart å halde styr på damene? Faderen hadde jo minna meg på Murphys lov, om at det som kan gå galt, går galt. ”Og da gjelde spesielt geite, dei e nåken fanesa.”

Charles hadde gått opp ein liten skråning. Tatt nokre runder rundt ein busk. Snøret han var tjora til, hadde vikla seg inn. Og der låg han, nedanfor ein 30 centimeter høg stubbe. Strupt. Hadde snøret vore litt lenger, hadde han gått ei runde mindre, vill han overlevd. Hadde ikkje eg tjora han. Camilla, Elisabth og Diana var observert ved bårehuset.

Henning A. Hellebust